prof. Wojciech Kaniowski
polski artysta plastyk, profesor nauk i sztuk plastycznych, wykładowca akademicki, związany z wrocławską Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.
Mieszka i tworzy we Wrocławiu. Jego twórczość stanowi wielowymiarowy dialog z pamięcią, czasem oraz materią. Przez dekady związany z dolnośląskim środowiskiem artystycznym, dał się poznać jako twórca o niezwykłej wrażliwości, łączący klasyczny warsztat malarski z odważnymi poszukiwaniami w obszarze formy przestrzennej. Wizytówką jego dojrzałego języka artystycznego stał się asamblaż. W tej wymagającej technice artysta po mistrzowsku rekontekstualizuje przedmioty znalezione i fragmenty codzienności, nadając im nowe, metaforyczne znaczenie.
studia
W latach 1972–1977 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby .
Dyplom z wyróżnieniem obronił z zakresu malarstwa i malarstwa architektonicznego pod kierunkiem prof. Konrada Jarodzkiego i prof. Mieczysława Zdanowicza.
kariera akademicka
Z macierzystą uczelnią związany zawodowo od 1977 roku, początkowo jako asystent-stażysta w Pracowni Malarstwa i Rysunku prof. Zbigniewa Karpińskiego, następnie jako adiunkt.
Stopień doktora sztuki uzyskał w 1987 roku, natomiast stopień doktora habilitowanego w 1994 roku.
Od 1979 roku prowadzi Pracownię Projektowania Malarstwa w Architekturze i Urbanistyce, od roku 1996 na stanowisku profesora uczelni.
W latach 1996–1999 pełnił funkcję dziekana Wydziału Malarstwa i Rzeźby, a w latach 1999–2005 prorektora ds. dydaktycznych ASP we Wrocławiu.
W 2002 roku postanowieniem Prezydenta RP otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych i sztuki (tytuł profesora belwederskiego).
Nadrzędnym celem kształcenia jest przygotowanie przyszłego artysty malarza do w pełni profesjonalnej pracy twórczej, opartej o umiejętność podejmowania zadań projektowych na bazie konkretnych uwarunkowań sytuacyjnych i ukierunkowanej na świadome kształtowanie otoczenia.
Wojciech Kaniowski o sobie
Postawa artystyczna, którą obecnie prezentuję, ukształtowała się na przestrzeni ostatnich 25 lat. Po okresie różnorodnych poszukiwań, skupionych wokół problematyki związanej z kreacją indywidualnej metafory malarskiej, zwróciłem się zdecydowanie ku budowie obrazu w konwencji realistycznej. Postępujący proces inwazyjnej komputeryzacji, nieomijający także sztuki, dodatkowo ugruntował mnie w przekonaniu o konieczności preferowania pewnych ponadczasowych wartości, związanych z rzetelnym warsztatem twórczym. Pracuję w przeświadczeniu, że przyjęta konwencja wypowiedzi artystycznej pozwoli mi na malarskie komentowanie istotnych zjawisk, składających się na obraz współczesnych nam dni. Próbie podjęcia takiego właśnie dialogu z rzeczywistością przydaję dziś rangę równą wartościom czysto plastycznym.
Piotr Wieczorek o Wojciechu Kaniowskim
Wojciech Kaniowski należy do tych niepoprawnych artystów, którzy wciąż wierzą w niezniszczalny sens pracy twórczej. Mało tego, widzą i czują radość, która towarzyszy sprzężeniu wyobraźni z pracą manualną. Tego, co robi Wojciech Kaniowski, nie można wykonać elektronicznie. To nie jest sztuka na prąd, to przekaz wyobraźni wyrażony zmysłowym dotykiem. Jego obiekty są malarstwem, realizowanym przedmiotami i kolorami, które spadły z maszyny świata. Można tę sztukę odczytać także jako poważny zamysł i próbę nadania nowego sensu temu, co pozostawia upływający czas. To także test wyobraźni odbiorcy.
prof. Piotr Kielan o twórczości Wojciecha Kaniowskiego
Obrazy Wojciecha Kaniowskiego są jak otwarte książki, pełne historii w nich zawartych. Trzeba wczytać się w ich treść, oddać fascynacji nastrojem i klimatem. Konsekwentnie budowana planami przestrzeń, z wysublimowanym kolorem, zamyka każdą z realizacji w klimacie epoki, przywołując wspomnienia.
prof. Piotr Kielan o twórczości Wojciecha Kaniowskiego
Kaniowski należał do grona ostatnich studentów legendarnego Alfonsa Mazurkiewicza, a po jego śmierci do pierwszych studentów Konrada Jarodzkiego. Artystycznie dojrzewał w pracowniach malarskich wybitnych strukturalistów, będąc w jakimś sensie w opozycji do tej tendencji. Istotnym elementem rozważań nad sztuką Kaniowskiego jest jego afirmacyjny stosunek do sztuki asamblaż z przełomu lat 50. i 60. XX wieku, który zdominował jego wyobrażenia o obrazie. Kaniowski wydaje się myśleć kolażem.